Trawy jako rośliny użytkowe mają ogromne znaczenie i jako takie towarzyszą człowiekowi od bardzo dawna. Najstarsze osady rolnicze (10 000 - 11 000 lat przed narodzeniem Chrystusa), w których udomowiono pszenicę (Triticum dioicum, T. monococcum i T. aegilopoides) odkryto nad Eufratem i Tygrysem. Jest to tzw. "Żyzny Półksiężyc". Ten ośrodek dał początek późniejszym kulturom rolniczym w zachodniej Azji, północnej Afryce oraz w Europie. Obecnie trawy uprawiane przez człowieka to przede wszystkim zboża (pszenica - Triticum, żyto - Secale, jęczmień - Hordeum, owies - Avena, proso - Panicum, kukurydza - Zea, ryż - Oryza oraz sorgo - Sorghum). Do traw użytko­wych uprawianych w tropikach i subtropikach należą trzcina cukrowa (Saccharum) i bambus (Bambusa). Trzcina cukrowa do czasu rozpo­wszechnienia uprawy i przerobu buraka cukro­wego była głównym surowcem do produkcji cu­kru. Pochodzi z tropikalnej Azji (obszar indo - malajski), lecz największe jej plantacje znajdują się w Afryce i Ameryce Środkowej (Kuba). Je­szcze do dziś spory procent światowej produkcji cukru pochodzi z trzciny cukrowej. Bam­bus służy jako budulec, a młode pędy użytkuje się jako pożywienie. Bambusy charakteryzują się bardzo szybkim wzrostem. Dzienny przyrost w warunkach optymalnych może wynosić kilka­dziesiąt centymetrów. Bambusy mogące osiągać 40 m wysokości i trzcina cukrowa, której wyso­kość dochodzi do 6 m to najwyżsi przedstawi­ciele traw, zamieszkujący tropiki. Trudno koja­rzą się nam z trawami do jakich wyglądu przy­wykliśmy w naszej strefie klimatycznej.

Do traw użytkowych należą też trawy pa­stewne: wyczyniec łąkowy (Alopecurus pratensis), tomka wonna (Anthoxanthum odoratum), rajgras wyniosły (Arrhenatherum elatius), kupkówka pospolita (Dactylis glomerata), ży­cica trwała (Lolium perenne), tymotka łąkowa (Phleum pratense), wiechlina łąkowa (Poa pratensis).

Duże znaczenie mają też trawy, które są uży­wane jako rośliny darniotwórcze, służące do ob­siewania miejsc szczególnie narażonych na erozję (np. Ammophila arenaria, Elymus arenarius).

Pewne odmiany traw są traktowane jako ro­śliny ozdobne. Są to trawy o pięknym zabarwie­niu, lub z bardzo ozdobnymi kłoskami, o dłu­gich ościach i o pięknych kształtach (Briza maxima, Pennisetum setaceum, Lagurus ovatus, Hordeum jubatum i inne). Czasem też niektóre odmiany Phragmites o liściach w białe lub żółte paski są używane jako rośliny ozdobne.

Wreszcie trawy o charakterystycznym zapa­chu mają znaczenie dla przemysłu kosmetycz­nego i spożywczego (Anthoxanthum odoratum, Hierochloë odorata, czy Cymbopogon nardus - palczatka cytronelowa, o zapachu cytrynowym, pochodząca z tropikalnej Azji).

Pewne gatunki traw są chwastami, które człowiek uporczywie zwalcza. Chwastem zna­nym zapewne wszystkim jest Agropyron repens (perz), występujący na całej północnej półkuli. Posiada on zdolność pobierania składników po­karmowych, które są niedostępne dla innych ro­ślin i dzięki temu, bardzo szybko zyskuje nad ni­mi przewagę. Ten sam perz jest też rośliną lecz­niczą.

To, że w tak wielu dziedzinach życia spoty­kamy się z trawami, świadczy o ich olbrzymiej rozmaitości. Do tak wielkiego zróżnicowania się traw przyczynił się również człowiek, wpro­wadzając różne odmiany hodowlane i tym sa­mym wzbogacając pulę genową tej i tak już z natury bardzo urozmaiconej rodziny.